اشو زرتشت در شاه نامه فردوسی





                        چو یک چند گاهی بر آمد براین                 
درخـتی پدیـد آمـد انـدر زمیــن

                       از ایوان گشتاسب تا پیش خاک             
  درختی گـَشـن بیـخ بسیار شـاخ

                       همه برگ او پند و بارش خـــرد                
  کسی کزچـُنو برخورد کی مُرَد

                      خجسته پی و نام او زردهــشـت                
که اهرمن بد کـُنشت را بکـُشت

                       بـه شاه جهـان گـفـت پیــغـمبـرم            
  ترا سوی یـزدان هـمی رهـبرم

                      یکی مجـمر آتـش  بـیـاورد بـاز                  
 بگـفـت از بهـشـت آوریـدم فراز

                       جهــاندار گـوید کـه بپـذیـر دیـن                
 نگـه کـن بدیـن آسمـان و زمیـن

                       که بی آب و خاکش بر آورده ام             
   نگه کن بدو تا که چون کرده ام

                       نـگـر تا توانـد چنیـن کـرد کـس              
   مگرمن که هستم جهاندارو بس

                       ز گـویـنـده بپـذیـر بـه دیـن اوی               
  بیـامـوز ازاو راه و آییــن اوی

                       چـو بشـنیـد ازو شـاه به دیـن به            
   بپـذرفــت ازو راه و آیــیــن بـه

                       فرستاد به هر سو به کشور پیام             
که چون سروکشمربه گیتی کدام

                       زمـینـو فرستـاد ذی من خــدای              
  مرا گفت از اینجا به مینو برآی

                       کنون هر که این پند من بشنوید             
  پیـاده سوی سـرو کشـمـر رویـد


                       بـه آیـیـن پیـشـیـنگـان منـگـریـد               
 بدین سایه ی سرو بـُن بغـنـویـد

                       سـوی  گـنـبـد  آذر آریــد روی                   
 به فـرمان پیـغـمبـر راستـگـوی

                       هـمه تاجـداران به فـرمـان اوی                
 سوی سـرو کشمـر نهادند روی

                      پرستشکده گشت زان سان بهشت       
     ببست اندرو دیو را زردهـشـت

/ 0 نظر / 27 بازدید