نور پرستش سوی زرتشتیان
     

پیروان آیین اشوزرتشت که خود را مزدیسنی یعنی پرستندگان مزدا ( خداوند ) نیز می‌گویند ، در نیایش‌های خود با تن و روانی پاک ، رو به سوی روشنایی ، خداوند را سپاس گفته و نیایش می‌کنند . زرتشتیان به گاه نیایش ، زندگی سرشار از آسایش و بهروزی را برای همه نیک اندیشان و نیک کرداران جهان آروز می‌کنند و آتش را در کنار سه عنصر دیگر آب ، خاک و هوا گرامی می‌دارند و از آتشکده‌ها به نشانه پرچم مهر و پاکی در محل زندگی خود پاسداری می‌کنند . آنان به هنگام نیایش از روشنایی آتش نیز همانند نورهای دیگر ، به عنوان پرستش سو ( قبله ) بهره می‌گیرند .
زرتشتیان باور دارند که آتش نماد « اشا » و از بین برنده ناپاکی‌ها و روشن کننده تاریکی‌هاست و همواره به سوی بالا می‌رود و خود می‌سوزد و دیگران را نور و گرما و انرژی می‌بخشد و چرخ‌های صنعت و پیشرفت را به چرخش می‌آورد . آتشِ درونی انسان که اندیشه او را به خرد بی‌پایان اهورایی پیوند می‌زند ، نیز می‌تواند این فروزه‌ها را آموخته و به دیگران بیاموزد . زرتشتیان آتش آدریان ورهرام که از آتش نیاکانی و 16 آتش صنوف گوناگون تهیه شده را به عنوان نماد یا پرچم هویت دینی خود می‌دانند و گرامی داشته و به آن افتخار می‌کنند .
آتشکده به مجموعه آدریان و کتابخانه و مدرسه و سالن‌های وابسته به آن گفته می‌شود که آتش عشق و دانش و مهر و خرد و هماهنگی و همازوری می‌آموزد و اشویی را گسترش می‌دهد .