نگاهبانی و گرامیداشت طبیعت و زیست‌ بوم‌های بشری و جامعه‌ای آرام ، آزاد و شاد ، در گذر هزاران سال همواره برای ایرانیان وظیفه‌ای بزرگ و مقدس دانسته می شد . بسیاری از باورها ، آیین‌ها و جشن‌های ایرانی از پدیده‌های طبیعت برخاسته و از آن الهام گرفته شده است .

در « اوستا » کتاب مقدس و کهن همه ایرانیان با هر گرایش دینی ، بیشتراز هر چیز دیگری به ستایش پدیده‌های طبیعت ، همچون آسمان ، زمین ، خورشید ، ماه ، آب ، باد ، ابرها ، جویباران ، دریاها ، گیاهان و جانوران پرداخته شده و گرامی داشته شده‌اند .

در اوستا با رویکردی جهانی و به دور از هرگونه برتری‌طلبی ، همگی زنان و مردان جهان « در هر سرزمینی که زاده شده باشند » ستوده شده‌اند . مردان و زنانی که « برای پیروزی راستی ، کوشیده‌اند و خواهند کوشید » و نیز « آنان که گیاهان بارور را در پردیس‌های زیبا بنشاندند » . در سروده های این کتاب ، ایزدی بزرگ به نام میترا ستوده شده است که پاسبان مِهر و پیمان است و مردمان را « خانمانی پُر از آشتی ، پُر از آرامی و پُر از شادی می‌بخشد ».

اما از سوی دیگر در اوستا ، رنج دیرین مردمان ایرانی نیز بازگو شده است . رنجیدگی از کسانی که همواره زیستگاه‌های شاد و آرام آنانرا به تباهی می‌کشیده‌اند ؛ رنج همیشگی از آنانی که خشم را بزرگ می‌دارند و مردمان را آزار می‌رسانند . آنان که ستم می‌کنند و خوشبختی مردمان را باز می‌ستانند . همچنین در این سروده ها ، این نیایش و آرزوی همیشگی ایرانیان فرا آمده است که « ما را از آسیب ستمگران رهایی ده ، منش جنگ‌ خواهان را از ما دور ساز ».

باورهای ایرانیان به زندگانی صلح‌ آمیز و آشتی‌جویانه و احترام به پدیده‌های طبیعت ، در سراسر آثار ادبی و هنری و معماری آنان به چشم می‌خورد و شیوه برگزاری جشن‌های آنان نیز از همین باور دیرین سرچشمه می‌گیرد . تقریباً همگی جشن‌های ایرانی برگرفته از رویدادهای کیهانی و طبیعی بوده و دستورهای خاص قومیتی و دینی نیست .

آیین‌های ایرانی با شرکت همه مردمان و با شادی و سرور دسته‌جمعی برگزار می‌شده . در آیین‌های ایرانی نه تنها اثری از خشونت و بدرفتاری با طبیعت و گیاهان و جانوران دیده نشده ، بلکه حتی با آدابی همراه است که به انگیزه پاکیزگی و پاسداری از محیط زیست و همزیستی جوامع بشری برگزار می‌شود .

[Only registered and activated users can see links]

آنان در سیزدهمین روز بهار، تابستان و پاییز، جشنی همراه با سرکشی به طبیعت در ستایش « تیشتَـر» ایزد بارندگی برگزار می‌کنند .
در دوم اردیبهشت ، جشن گردآوری گل‌ها و گیاهان دارویی .
در آغاز تابستان ، جشن بلندترین روز سال و کمال خورشید .
در ششم تیر، جشن شکفتن گل « نیلوفر ».
در پانزدهم تیر، جشن کهن‌ترین مراسم « خام ‌خواری » شناخته شده در جهان .
در هجدهم مرداد ، جشن نوشیدنی‌های گوناگون به نام « مَی‌ خواره » .
در نخستین و شانزدهمین روز مهر، جشن گرامیداشت « میترا » ایزد راستی و پیمان .
در دهم آبان ، جشن گرامیداشت « آناهید » ستاره آب‌های روان و یکی از گرامی‌ترین ایزد بانوان اسطوره‌ای ایران .
در آغاز زمستان ، جشن زایش خورشید .
در پانزدهم دی ، جشن کهن هنرمندان و پیکرتراشان به نام « بَـتیکان » همراه با ساخت تندیس‌های گوناگون .
در بیست‌ودوم بهمن‌ ، جشن « باد ورزی » در ستایش باد و آسمان پاک .
و همچنین جشن‌های پُرشمار دیگری برای گلاب‌گیری ، برای آغاز فصل کشاورزی ، برای بارش نخستین برف سال ، برای شکفتن گل سرخ (شقایق) ، برای فصل چیدن انگور، انار و فندق .
اینها ، تنها نمونه‌هایی اندک از آیین‌های پُرشمار سالانه ایرانی است .

http://forum.parsiking.com